بهانه‌ای برای بازی با کلمات

دلتنگ موج موی مجعدش مباش.
دلسرد سایه‌ی‌سنگین سایبان مباش.
به سمفونی سحرانگیز ستارگان
و ساز سکوت سحرگاه گوش فراده.
وقتی خورشید، خفتگان خانه را خبر می‌کند،
روزت را به خنده‌ی خوش خاطره‌ها بیاویز.
زندگی را رویای راهی روشن، برای
رویت رخدادهای رنگارنگ ببین.
دل‌دردها و درد‌دل‌ها دوست دیرینه وجودند
و قلب قرارگاه قصیده‌ها و قصه‌هاست.
مگذار رنج روزهای رازناک مغلوبت کند،
و زور زمانه، زهدان زمخت زنگار را بر دلت نشاند.
به کهنه کاغذی کم‌بها هم می‌توانی پناه ببری
و نویسنده‌ی ندیده‌های نهفته و ناگفته‌ها باشی.
نوشتن، نقش‌نگار نغمه‌های نهان است.

افسانه امام‌جمعه  ۴۰۴/۴/۱۸