تدریجِ ناگهانی یا ناگهانیِ یک تدریج

«هیچ بنایی ناگهان فرو نمی‌ریزد.
هیچ رشته‌ای ناگهان گسسته نمی‌شود.
هیچ قلبی ناگهان نمی‌ایستد.
ناگهان وجود خارجی ندارد.
ناگهان، نامی‌ست که به تدریجی که از آن غافل بودیم می‌دهیم.
ناگهان، دروغی است که به خودمان می‌گوییم.»*
‌
انباشتگی فرسودگی‌ها، ترک‌ها و ضعف ساختاری، مقاومت بنا را در هم می‌شکند و آوار به‌جا می‌گذارد.
کشش‌های مداوم، ساییدگی و پارگی‌های جزئی، تاب یک رشته را بی‌تاب می‌کند تا به پارگی، تن دهد.

“ناگهان” فقط یک توهم است.
یک راه میان‌بر ذهنی برای توجیه یا درک وقایعی که روند شکل‌گیری آن‌ها را ندیده‌ایم یا نادیده گرفته‌ایم.
این کلمه به ما اجازه می‌دهد تا از پذیرش مسئولیت یا درک پیچیدگی‌های یک فرآیند طولانی شانه خالی کنیم.
در حقیقت، هر “ناگهانی” داستانی دارد از صبر، از تحمل، از رنج‌ها و تلاش‌های پنهانی که در سکوت ادامه داشته‌اند.

*نقل به مضمون

افسانه امام‌جمعه  ۴۰۴/۴/۲۵