رویش خاکی

وابستگی‌ها و دلبستگی‌ها مانع رشد و پیشرفت هستند. باید رهایشان کرد که کلید قدرت و توانمندی در رها کردن تعلقات است.
مگر نه اینکه زندگی فراز و نشیبی در ازدست‌دادن‌ها و به‌دست‌آوردن‌هاست.
از دست‌دادن‌ها زخمت می‌زنند و تَرَک بر جانت می‌نشانند، اما بذر گیاه هم سر از خاکِ تَرَک‌برداشته برمی‌آورد و جسارت در بلوغ می‌یابد. تجربه‌ها و آموخته‌های جدید بال‌های بی‌باکی و توانمندی‌های درونی را پروارتر می‌کند، آنجا که ترس از شکست، قضاوت یا موانع در هم می‌ریزد و اعتمادبه‌نفس، شجاعت و ایمان به خود را به اوج می‌رساند.

چه زیبا گفته:
“از هر تعلقی که گذشتم، تواناتر شدم.
هر روز چیزی را تَرْک کردم
و هر روز چیزی مرا تَرْک کرد.
با هر تَرْکی، خاکِ تنم تَرَکی برداشت
و چیزی از آن رویید،
بالی شاید، کوچک و شفاف و نامرئی.
پریدن با پرهایی ناپیدا مرا بی‌پروایی آموخت.”*

*عرفان نظرآهاری

افسانه امام‌جمعه  ۴۰۴/۵/۱۱