یک حرکت ناقابل و این همه تغییر

مشغول خواندن زبان انگلیسی بودم. در خلوتگاه‌ نادلنشین خوانش من، نکته‌ی ظریفی بود.
رقص لطیف «c» در دو کلمه‌ی میان «reactive» (واکنش) و «creative» (خلاقانه) توجه‌ را جلب می‌کند.
وقتی این کلمه، سفر کوتاه خود را آغاز می‌کند و جایگاهش را تغییر می‌دهد، ناگاه یک پاسخ ساده به محرک‌های بیرونی، جور دیگری شکوفا می‌شود و به عملی از آفرینش ناب تبدیل می‌گردد. «واکنشی بودن» یعنی آینه‌ی جهان بودن یا شاید موجی در اثر تکان دستی در برکه‌ای.
اما «خلاق‌بودن»، یعنی خود برکه بودن. برکه‌ای که خود مولد امواج است. این زمزمه‌ی امکان است. شهامتِ شکل دادن به سکوت و تبدیل آن به ترانه و رنگ آمیزی نیستی با رنگ‌هایی که هنوز تصور نشده‌اند.
چه دگرگونی شگفت‌انگیزی. از یک پژواک ساده به صدایی طنین‌انداز و اصیل، و همه این‌ها به لطف آن «c» قدرتمندست.

افسانه امام‌جمعه  ۴۰۴/۶/۲۲