طلب در خاک آفتاب سوخته‌ی انتظار از صداقت اندیشه‌ات و صفای فطرتت شوریدگی‌ام سیراب شد می‌خواهم در زلال و سادگی آب باورهایم را غسل

  قهرمان شکست مقاله‌ای از شاهرخ مسکوب در کلاس آقای کلانتری ارائه شد که وقتی خواندم به جمله‌ای از ایشان رسیدم که گفته بود: ما

  تنبیه ابدی دستی نامرئی مرا از نردبان پائین کشید. من بر روی زمین افتادم. نردبان هم با صدای وحشتناکی بر روی من افتاد و

  نصیحت وقتی آمد بغل دستم نشست، نفس‌نفس می‌زد. گویا خیلی عجله داشت. با صدای لرزانی گفت: شتاب زندگی توقف ناپذیر است. لحظه‌های بی‌همتای عمر

کاش کودکی زباله‌گرد نبودم کاش نمی‌خواستم زودتر از طلوع خورشید از خواب بیدار شوم. کاش وسیله‌ کارم کیسه‌ای کثیف و بدبو نبود. کاش وقتی سرم

  واقعیت یا نقاشی در چشم چشم دو ابرو کشیدن‌هایمان برای کودکان فقط می‌توانستیم جای دماغ و دهن را مشخص کنیم و با دو چوب

  پذیرش در قسمتی از کتاب “نیروی حال اثر اکهارت توله” به منفی‌گرایی انسان‌ها بسیار زیبا اشاره شده است. او می‌گوید: منفی‌گرایی کاملا” غیر طبیعی

کاریکلماتورهای من ֍ به سراغ کودک درونم رفتم، خودش را به خواب زده بود. ֍ دستم به دامان خدا نمی‌رسد، کاش قدم بلندتر بود. ֍پیرمرد