صبر بهتر است یا انتظار

شاید بیشتر مشکلات ما از صبور نبودن ماست. بزرگترین اشتباه ما این است که گمان می‌کنیم صبر همان انتظار است.

انتظار یعنی دست از اکنون شستن و تمام هویت، انرژی و حواس خود را به آینده‌ای نامعلوم گره زدن.
انتظار یعنی نشستن و خیره شدن به دروازه‌ای که شاید هرگز باز نشود.

صبر یعنی آرام گرفتن در دلِ طوفان.
یعنی پذیرفتن آن‌چه نمی‌توان تغییرش داد و هنوز مهربان ماندن.
صبر یعنی پذیرش کامل اکنون. یعنی کاشتن دانه و سپس مراقبت روزانه‌ی آن، آبیاری، نوردهی، وجین کردن، بدون آنکه هر لحظه خاک را برای دیدن ریشه کنار بزنیم.

انتظار، دل را در بند می‌کشد، صبر آزادش می‌کند.
انتظار چشم‌دوختن به آمدن روزی‌ست که شاید هرگز نیاید، ولی صبر، ایستادن استوار در میان روزهایی‌ست که هر روز می‌آیند و می‌گذرند.
انتظار، حال را فدای آینده می‌کند و اغلب هر دو را از ما می‌گیرد.
اما صبر، حال را غنی می‌سازد و آینده‌ای پربارتر را تضمین می‌کند.

ما چون فرق این دو را ندانستیم:
به‌جای صبر برای بهبودی، در انتظار معجزه نشستیم.
به‌جای صبر برای موفقیت، در انتظار یک شانس بزرگ ماندیم.
به‌جای صبر برای رشد، در انتظار تغییرکردن طرف مقابل بودیم.

ما رنج کشیدیم، نه به‌خاطر اینکه نتیجه دیر حاصل شد، بلکه چون صبور نبودیم و به جای زندگی کردن در مسیر، در ایستگاه انتظار، متوقف شدیم.

افسانه امام‌جمعه  ۴۰۴/۸/۱۳