عوامل موثر بر کاهش انگیزه کاری در محیط کار (پایان)

آن‌قدر به مدرسه علاقه‌مند بودم که بعد از آن مدرسه، وارد مدرسه نویسندگی شدم تا این‌بار به‌عنوان دانش‌آموز وارد عرصه‌ی یادگیری شوم. جایی که نه‌تنها درسِ نوشتن که درس چگونه زیستن و تفکر کردن آموخته می‌شود. مدتی قبل در یکی از جلسات آموزشی، استاد کلانتری مطلب مهمی را ارائه کردند که من خیلی خوب درکش کردم. ایشان از “چگونه داوم بیاوریم؟” گفتند و تک‌تک مواردی را که عنوان کردند برای همه‌ در هر مسیری می‌تواند کاربردی باشد.
چگونه دوام بیاوریم:

۱- به واژه کار عشق بورزیم.

۲-فه‌ی کارمان را مدام به خود یادآوری کنیم.

۳- گروه بسازیم و برای ارتقاء آن بکوشیم.

۴- معاش خودمان را گره بزنیم به کارمان.

۵- مدام در جریان اخبار و اطلاعات حوزه‌ی کارمان باشیم.

۶- درباره‌ی کارمان بگوییم و بنویسیم. رهبر فکری حوزه‌ی خودمان باشیم.

۷- از عجیب زیستن نترسیم. بهای سبک زندگی متفاوت را بپردازیم.

۸- استعاره‌ی مناسبی برای کارمان بسازیم.

این موارد مرا به فکر فرو برد. در سالی که برایم ناموفق بود وخاطره بدی برایم داشت گروه کاری آن مدرسه فقط برای امرار معاش و گذران روزهای کاری، کار می‌کردند. کار را بخشی از زندگی یا معاش خود نمی‌دانستند. هر کدام‌شان در مسیری فردی آمد و شدی بیهوده داشتند و برای رفع حتی اندکی از مشکلات مدرسه هم، دست در دست هم نداشتند. با کار گروهی اگر می‌توانستیم معضل یک دانش‌آموز را هم حل کنیم وجدان راحتی داشتیم. شاید محیط اجتماعی و فقرو فلاکت از انگیزه والدین برای تحصیل فرزندان کاسته بود اما کادر مدیریتی مدرسه هم در این بی‌انگیزگی همراه شده‌بودند. آن‌ها حتی راهیابی بسوی شیوه‌های نوین آموزش را هم در دستور کار خود نداشتند چه برسد به اجرای آن.

خود من هم شاید به علت کمال‌گرایی و توقعات بالایی که از خود داشتم زود سرخورده شدم. با قدم‌های کوتاه و اندک هم شاید می‌توانستم مشکلی هرچند کوچک را حل کنم، اما انتظارات بزرگی که از خودم داشتم مرا زود ناامید کرد.

افسانه امام‌جمعه ۴۰۴/۴/۳۰