بسم الله الرحمن الرحیم

گاهی در مسیر بیداری، لازم نیست چیزی را تغییر دهیم.
کافی‌ست ببینیم، بی‌آنکه قضاوت کنیم.

هرگاه قضاوت را کنار می‌گذاری،
چیزی در درونت آرام می‌شود.
و آن‌گاه می‌بینی که آدم‌ها، اتفاق‌ها و حتی رنج‌ها،
شاید آمده‌اند تا چیزی را در تو آشکار کنند.

مسیر مقدس، پیش از آنکه راه رسیدن باشد،
راهِ دیدن است.
دیدن خود، بدون قضاوت.

مولانا چه زیبا می‌گوید:

«ما درون را بنگریم و حال را
نی برون را بنگریم و قال را»

شاید امروز، به‌جای اینکه بپرسیم
«چرا او چنین کرد؟»
از خودمان بپرسیم:

«این اتفاق آمده است چه چیزی را در من بیدار کند؟»

افسانه امام‌جمعه  ۴۰۵/۶/۳۱