سفر سبکباری

اندوه به گلو که می‌رسد

بغض می‌شود.

به چشم که می‌رسد

اشک می‌شود.

به قلب که می‌رسد

درد می‌شود.

به قلم که  می‌رسد

واژه می‌شود.

به شب که می‌رسد

بی‌خوابی می‌شود.

به لبخند که می‌رسد

پشت نقاب پنهان می‌شود.

به تنهایی که می‌رسد

هم‌صحبت آدم می‌شود.

و اگر به آغوشی امن برسد

آرام‌آرام سبک می‌شود.

شاید اندوه وقتی شنیده شود

دیگر آن‌قدر اندوهگین نماند.

افسانه امام‌جمعه   ۴۰۵/۸/۲