تراژدی یک دگردیسی چند دقیقه‌ای بیشتر نبود که به خانه رسیده بودم. همه خریدهایم یک‌طرف و آن دمپایی‌روفرشی‌های زیبا و نرمی که مخمل شاهانه و

خانه‌ی شبانه در انتهای روز به‌ظاهر خانه آرام است، اما در هر گوشه‌ای از آن هنوز چیزی ادامه دارد. صندلی، حافظ خستگی‌هاست. وزن آدم‌ها را

کجا دخیل می‌بندی به انتهای بازار تجریش که می‌رسی چند قدمی آن طرف‌تر بارگاهی می‌بینی که مردم زیادی برای رازونیاز به آن پناه می‌برند. مردمی

آلزایمر آلزایمر بی‌رحم است. حافظه را می‌رباید. جاروت کینتز نویسنده امریکایی می‌گوید: آلزایمر باهوشترین دزد است. زیرا نه تنها از شما دزدی می‌کند بلکه آن

ویترین زندگی کیف پوست‌ماری پشت ویترین ماری‌ست که روی شن‌های کویر می‌خزید. مرد سیگارش را روشن کرد چوب کبریت تازه از جنگل آمده بود. صندلی

بذری که اشتباه کاشته شد نمی‌دانم پسرک چه گفته یا کرده‌بود که وقتی از کنار آن‌ها گذشتم مادر به او گفت: “اگر کار بد بکنی،